Internet en Fuentemilanos, 2 begrippen die evengoed samengaan als de Middeleeuwen en een GSM. De enige mogelijkheid is ons verplaatsen naar een onbeveiligd WiFi punt om zo iets te posten op Albatros in het buitenland. We doen ons best, maar eenvoudig is het niet.
Iedereen, op Yvo na, was op de 15de in Fuente. Het Albatros-team werd dit jaar versterkt door Kris Van Dam (KAZM) en Walter Geenen (KAC). Pa en Jacky met de Nimbus waren er al om 14u10 als eerste en begonnen een kwartier later al op te bouwen zodat we startklaar waren voor de volgende dag. Zo gezegd, zo gedaan, de 16de maakte ik met Jacky de eerste start om te zien of alles goed werkte. De rest verkoos een rustdag om alles op te bouwen en te wennen aan de temperatuur. Zelf zat ik al 2 weken in Spanje, de temperatuur was ik dus al gewoon. Ook het feit dat ik zelf niet heb moeten rijden, maakte het voor mij ongetwijfeld gemakkelijker om al op de eerste dag te vliegen.
Takeoff om 15u30, los op 650m, het was even zoeken waar de thermiek zich bevond onder de wolken, maar uiteindelijk vonden we de eerste bel van 2.5m/s en die bracht ons tot 1300m. Walter Geenen was met zijn Ventus 2CM juist voor ons gestart en zat 50km ten oosten van Fuente en meldde de eerste 4.5m/s. Jacky en ik vlogen ook verder naar het oosten en pakte de eerste 5m/s juist boven de bergen, olé, dat beloofde voor de rest van de vlucht.
In een vlot tempo ging het verder naar het oosten, de iPaq’s leidden ons probleemloos door de verkeersgebieden en hoogtebeperkingen. Walter draaide na 125km, wij gingen nog verder richting Soria. Uiteindelijk bleek het toch wat moeilijker dan verwacht en na 150km, keerden ook wij onze kar terug richting Fuentemilanos.
En toen… “PONK” klont het, duidelijk het geluid van een veer die sprong. Ik tegen Jacky: “hebt gij dat ook gehoord?”, Jacky: “ja en ik heb iets onder mij gevoeld”. Als ik de stick van de ZY los liet, ging deze helemaal naar rechts en rolde de Nimbus naar rechts. Het werd ons meteen duidelijk dat een van de veren die de stick neutraal houdt, gebroken was. Rechtdoor vliegen ging nog vrij goed, maar thermiek draaien werd moeilijk, zowel naar links als naar rechts.
Verder vliegen ging een hele opgave worden, Jacky en ik besloten gewoon terug te keren naar Fuente om dan het euvel te kunnen herstellen. Om 19u15 zijn we zonder problemen geland en konden we direct beginnen aan de herstelling. De kapotte veer werd al snel gevonden en een uur later had pa alles terug hersteld en was de ZY terug klaar voor de volgende dag.
De volgende dag werden we gewekt door 2 CASA C101’s die een aantal low passes en rolls maakten maar meer zou er die dag niet gebeuren, de meteo gaf toeristenweer, ideaal om boodschappen te doen en ons goed te installeren. De dag daarop hetzelfde weer en dan verkozen we om Segovia onveilig te maken.
De 19de werd opnieuw als rustdag aangekondigd dus wij weer een ander bezoek op het programma, alleen… de meteo zat er duidelijk langs, het werd veel beter dan voorspeld. Waar dat bij de voorspelling de kritische temperatuur en de maximum temperatuur tesamen lagen, bleek de maximum 3.5 graden hoger te liggen, gevolg een gemiste vliegdag, gevlogen afstanden die dag tussen de 500 en 600km. Spijtig.
En dan maandag 20 juli, het Tlog-p diagram op de briefing toonde de wolkenbasis op 4000m MSL (3000m AGL), kans op onweer tegen de avond, doorbreken van de inversie om 11u, dit is de dag! Enkel de wind was anders dan standaard, ZW ipv N, maar zelfs dan zou het de beste dag tot nu toe worden. SCRAMBLE!
De Discus werd klaargemaakt voor de 1000. Fuentemilanos – Olvega – El Barco de Avila – Soria – Fuentemilanos: 1028km. Het team Pa – Jacky – Kris – Geert prepareerde de Discus voor mij. 140l water erin om op het maximum startgewicht te zitten, eten, drinken, zuurstof, enz. Ondertussen programmeerde ik de proef in de LX7007. Terwijl we de 3Kc klaarmaakten, zagen we in het westen een dikke laag cirrus opduiken, raar, er was wel cirrus voorspeld, maar dit was toch anders. Nu, wat je niet uitschrijft, kan je niet vliegen, dus ging alles door zoals gepland.
Walter vertrok op dezelfde 1000, als zelfstarter kon hij om 11u30 al de lucht in, ikzelf kreeg een sleep om 12u03. De sleep verliep niet zoals voorzien, ipv van westelijk van Fuente in de startsector gedropt te worden, werd ik 5km ten oosten afgezet. De turbotest werd dan maar gebruikt om naar de startsector te vliegen. Stijgen was er ook niet direct dus op 700m in de sector duwde ik op “start” om dan naar het oosten op te schuiven, eerste keerpunt Olvega, 220km ver.
De eerste bellen gaven niet meer dan 0.8m/s, langzaam ging het naar boven. De communicaties met Albatros grond werden dan ook beantwoord met “standby”. Uiteindelijk met 1.5m/s geraakten we voor de eerste keer boven de 1000m grond. Na 50 min was ik slechts 50km verder, dit is echt niet wat ik verwachtte van de start van een 1000km proef. Walter hing ondertussen al 50km verder.
Maar toen vloog ik de eerst cumulussen aan, met 3.5m/s ging het tot tegen de hoogtebeperking en dan op koers. Tegen 200km/h bleef de Discus level, met de 140l water was het precies een raket. Zonder ook nog maar 1 keer te draaien was ik 50km verder en verlost van de hoogtebeperkingen en kon ik doorklimmen naar 3000m grond (4000m MSL).
Zo ging het verder naar Soria en van daar uit richting het keerpunt. Olvega lag onder de TMA van Zaragossa, na 3 frequenties te proberen, kreeg ik antwoord, de transponder moest op 7000 en ik kon door. De laatste 170km werden afgelegd in 1u10 en exact 2u na de start ronde ik het eerste keerpunt, 110km/h gemiddeld. Na een trage start ging het nu aan een hels tempo, als het zo blijft, zit het erin, YES!!!
De terugweg begon even goed. De eerste steek na het keerpunt duurde wat langer om terug aan de cumulussen te geraken, maar op 1200m vloog ik een bel van 3.5m/s aan. Die veranderde al snel naar 4.5 en uitendelijk 5m/s tot aan de basis, 3000m AGL (4000m MSL). De wind had ik nu pal op kop maar met dergelijk stijgen en de straten maakte dat eigenlijk niets uit, op een minimum van tijd zat ik terug in Soria, 65km verder.
Toen riep Walter mij op: “Het ziet er hier niet zo fantastisch uit Ken, het weer is hier helemaal aan het veranderen. Zijn afstand tot El Barco de Avila, het 2de keerpunt, was 300km, ik zat op 320km. En inderdaad, 20km verder vloog ik van 3/8ste cumulus, 8/8ste binnen. Mmmm, van de initeel voorspelde 1/8ste is dit toch iets anders. Toch kon ik nog redelijk stijgen vinden en ook onder deze overcast kon ik de straten eruit halen. Nog geen reden tot paniek, dacht ik.
Maar een paar minuten later meldde Walter dat het misschien beter was om samen te vliegen en dat was geen goed teken. Op 265km van El Barco kwamen Walter en ik samen en zagen we de eerste regenbuien voor ons, dju, dit behoort niet tot het ideale scenario. De paar regenbuien groeiden op een paar minuten uit tot een gordijn van regen van noord naar zuid. Er was geen ontkomen aan. Voor zo ver we konden zien, regen.
Ten noorden was geen optie, dan maar meer ten zuiden proberen. Het bleef wel stijgen. We probeerden zo hoog mogelijk te blijven en begonnen tussen de buien door te laveren. Ondertussen begon het ook achter ons te regenen en af en toe zagen we de bliksem aan onze rechter kant. Hoe ging die uitspraak weer? “From heaven to hell in a split second”, ik denk dat dit het was.
Omdat de flarm van Walter was uitgevallen, verloren we elkaar uit het oog en voor dat we het goed wisten zaten we 9 km uit elkaar. Zolang ik nog wat licht zag tussen de buien, was terugdraaien geen optie. Het bleef bliksemen aan de rechter kant, het gordijn sloot zich voor mij en het begon te regenen. Terwijl ik naar het licht bleef vliegen, steeg het 2m/s in de regen. Nog even en ik ben er door. Spijtig dat ik geen fototoestel bij heb, dacht ik, zo speciaal. Dan weer de bliksem rechts. Zolang die cel rechts blijft, geen probleem.
En toen was ik erdoor, de vleugels waren nog nat en de Discus zakte nu een stuk sneller dan normaal. Maar tegen 150km/h droogde alles goed op. De snelheidsmeter reageerde wel traag, misschien water in de achterste pitot, dacht ik. Toen ik switchte naar de voorste pitot, was het inderdaad opgelost. Rechts lag nu het vliegveld van Allyon, maar ook daar begon het te regenen, dan maar door naar Santa Tomé.
Hier en daar zat nog stijgen, maar met 47hm/h wind op kop moest het stijgen al goed zijn opdat het iets zou bijbrengen. Walter geraakte achter mij niet direct door het gordijn, de opening die ik nog had, was er voor hem niet meer, ik vloekte in zijn plaats.
Maar ik moest door, ten noorden van Santa Tomé vond ik opnieuw een meterke op 2000m grond, die bracht mij telkens terug naar 2400m maar dreef mij telkens een heel stuk terug. Het water ging er nu uit om zo hoog mogelijk proberen te klimmen. Na 3 keer dezelfde pomp geprobeerd te hebben, begreep ik dat de situatie uitzichtloos was. Albatros grond had ons ondertussen op de voet gevolgd en probeerde zich een beeld te vormen van wat er zich allemaal afspeelde daarboven.
Ik had geen keuze meer, de turbo moest eruit, ik wist trouwens niet hoe de Discus met de turbo ging reageren in de regen en op deze hoogte, ik zat op 3000m zeeniveau. En regen, die was er richting Fuente. Voor zo ver ik kon zien, regen. Tot mijn verbazing ging het in de regen met de turbo tegen 1 à 2m/s naar boven, langzaam klom ik in rechte lijn tot 3500m, daarna bleef ik level.
Walter geraakte ondertussen ook door het eerste gordijn en vloog verder naar het vliegveld van Allyon. Maar ook daar regende het en dus ging hij net zoals ik verder naar Santa Tomé. Het bleef moeilijk. De verwachting was dat hij op een van deze velden ging landen.
Op 30km van Fuente begon ik langzaam te zakken. Op 5km verloor ik 500m, iets te veel naar mijn goesting. Toen ik naar de vleugels keek, zag ik dat de druppels boven op de vleugels en de rolroeren bleven liggen, door even met de stick heen en weer te bewegen verdwenen de druppels en zakte de Discus minder, precies een hond die het water van zich afschudt. Ge kunt ermee lachen maar het hielp. Dus af en toe schudde ik met de Discus. Walter had nu ook de motor uit en vloog in de regen naar Fuente, Allyon en Santa Tomé werden nu geschrapt als landingsplaats.
Op 7 km van Fuentemilanos zat ik nog op 1000m AGL en deed ik de turbo terug binnen. Het stopte hier ook met regenen tegen 150km/h en met de remkleppen open kruiste ik de piste en vervoegde het rechts circuit voor de landing op de 16. 5u na het vertrek stond ik terug in Fuente, opgewacht door de hele ploeg, niet met 1000km maar wel met een onvergetelijke vlucht.
Voor Walter werd het nog spannender, hij vloog alle benzine op en kwam uiteindelijk 300m te kort om Fuentemilanos te halen, dit door de regen en de felle tegenwind. Uiteindelijk landde hij buiten op 15km van Fuente in het grootste veld hier in de buurt, 1km lang en 500m breed, een buitenlanding uit het boekje. Ook voor hem bleek deze vlucht een ervaring die hij nooit zal vergeten.
Later werden de ervaringen uitgewisseld. Terwijl ik nog verder kon, leek dit voor Walter onmogelijk. Een klein verschil in hoogte, gaf een verschil in zicht op de situatie. Alleszins niet gemakkelijk. Het belangrijkste was dat dit voor ons beide veilig verlopen was. Welke verrassingen gaat Fuente nog voor ons in petto hebben?
21.07 Dat het weer in Fuente de laatste dagen zeer atypisch is, wordt nu wel duidelijk als we wakker worden met felle wind. Deze wakkerde nog aan tijdens de briefing en zou gedurende de dag alleen maar sterker worden. De normale weercyclus van 7 dagen is onbestaande. Dan eens een goede dag gevolgd door toeristenweer ipv een aantal goeie dagen achter elkaar. Ook de windrichting is anders dan normaal, ZW ipv N. De volgende dagen zien er zowat hetzelfde uit.
En inderdaad, woensdag 22.07 nog meer wind uit het ZW. Prachtige lenticularissen vormden zich overal, spijtig genoeg stond de wind te veel cross om te kunnen vertrekken.
De voorspellingen geven beter naar het weekend toe, meer nieuws binnenkort.
Grtz, Ken
Laten we het er maar op houden dat er velden zijn die er beter bij liggen dan sommige delen van ons veld :-p
