De laatste competitiedag was echt te gek. We zijn gestart onder een blauwe hemel voor een AAT van 2:30. Het was in het begin heel moeilijk om deftig omhoog te geraken, dus iedereen was blij als dit eenmaal gelukt was. Pieter meldde over de radio dat er naast de wolken kon doorgeklommen worden omdat de wind dwars op de straten stond. Dit gaf net genoeg helling over de wolk om een metertje te klimmen. Ook ik slaagde hierin. Pieter en ik zijn dan samen met de Fransen afgevlogen. Iedereen wilde zo snel mogelijk op pad want er was slecht weer voorspeld. Blijkbaar waren we niet alleen. Buiten enkelen is de volledige clubklasse op 5 min van elkaar gestart. In deze grote groep vliegend gingn het goed vooruit tot de eerst sector. Daar speelde iedereen het gekende spelletje. De ene probeert 500 m verder te vliegen dan de andere. Dit geeft toch al snel 1 km voorsprong. Op het tweede been viel de groep een beetje uit elkaar en kwam Peter aansluiten. Samen hebben we een straat gevlogen tot deze ophield in de tweede sector. Nu kwam het moeilijkst deel van de opdracht, onder een grijze hemel 80 km naar huis vliegen. Via het zuiden leek er nog een doorgang dus in no time was de groep weer samen. De laatste sector lag net niet boven Rayskala, je moest een kilometer voorbij het veld en dan kon je binnenvliegen. Iedereen schoof heel voorzichtig op richting het vliegveld en nam in het laatste belletje wat extra hoogte. Ik had nog 5 min dus ook ik draaide in een 0,5 om met die extra hoogte de laatste sector te tikken en dan binnen te vliegen. In een tijdspanne van enkele minuten vielen 50 vliegtuigen uit de lucht. De volledige runway was versperd, een hallucinant zicht. Dit was echt een dag waar je in België zeker voor zou thuisblijven, maar toch heeft iedereen gemiddeld 200 km gevlogen met snelheden tussen de 90 en 65 km/h, niet slecht.
Na deze spartelvlucht volgde dan de ontlading tijdens de closing-party. Alle landen waren present voor een mini-bbq en een feestje. Het bier vloeide rijkelijk en de verhalen achteraf waren spectaculair. Zelf zijn we niet te lang gebleven omdat we nog moesten inchecken in ons hotel. De ochtend erop was het dan de officiële prijsuitreiking waar de winnaars gehuldigd werden. Duitsland heeft de 2 wereldkampioen geleverd, geen sinecure als je kijkt welk gezelschap hier rondvliegt. Na de ceremonie zijn we dan begonnen met de voorbereidingen voor onze reis. Kamp België werd definitief afgebroken en alle spullen opnieuw in wagen en aanhanger geladen.
Na iedereen “tot ziens” gewenst te hebben zijn we dan op pad gegaan naar onze eerst ferry in Turku. Vermits we een beetje vroeg waren hebben we Turku nog even verkend om toch nog iets gezien te hebben. Ik was er zelfs in geslaagd om een echte Belgische palm te bestellen . Toen we aan het wachten waren op onze ferry leek het hele WK ons gevolgd te zijn. De Britten, Noren, Zweden en Denen zaten ook op de ferry, een grappig zicht om zoveel aanhangers in de rij te zien staan. Na een verkwikkende nachtrust op de ferry zijn we beginnen rijden en zonder problemen aan de tweede ferry toe gekomen. Dit was maar een kleine hop van Zweden naar Denemarken. Hierna volgde een rit van 2 uur naar de volgende boot. Deze boot vaart naar Duitsland maar dit was een ander paar mouwen. Hier hebben we ongeveer een half uur moeten aanschuiven voordat we aan boord konden gaan. Jammer maar niks aan te doen. Wat opvalt is dat aan boord van al deze schepen tax-free shops zijn waar iedereen altijd enorme hoeveelheden bier naar buiten sleurt. In ieder hoekje van de boot staan ook nog gokkasten. De Scandinaven zijn werkelijk verzot op gokken en alcohol. De rit door Duitsland was lang en vermoeiend vooral omdat we dat donker worden niet meer gewoon waren . Na een klein stukje Nederland kwam Lommel eindelijk in zicht. Na 1500 km en 20 uur rijden kwamen we om 02:30 doodmoe thuis.

Het junioren-WK was een superervaring. Je ontmoet enorm veel menen en kan leren van de besten. Hoewel het junioren-WK is, vliegen er piloten mee met zo’n 2000 uur ervaring en die steek je natturlijk niet weg. Finland zelf viel veel beter mee dan verwacht. We vertrokken allemaal met het idee dat er enkel bossen en meren waren maar dat was niet het geval. Ten westen van Rayskala waren er heel goede buitenlandingsmogelijkheden. Op de moeilijkere dagen waren er een paar stukken met grote bossen, maar alles is relatief. Een bos van 10-20 km overvliegen op 1500m is geen probleem, dit doen op 900 m is om problemen vragen. Iedereen hield het veilig en gebruikte zijn verstand. Zelfs in finalglides namen de meesten een beetje reservehoogte. Hoewel er natuurlijk specialisten low-energy tussen zaten. Deze komen tegen 130 over de bomen gevallen en kunnen meestal nog net landen op de piste.

Dit WK was een hele onderneming en kon natuurlijk niet zo vlot verlopen zonder een paar mensen. Eerst en vooral was er mijn crew die er voor zorgde dat alles perfect verliep. 2S stond iedere morgen in perfecte conditie op tijd aan de start. Na een (buiten)landing moest ik nooit lang wachten en waren ze meteen daar. Binnen de 25 min zat de vlieger weer mooi in de aanhanger en was de logfile binnen. De eerste week was dit mijn vader en nadien kwamen Rik en Stephanie hem assisteren. De laatste dagen waren mijn moeder, Kris en Alix ook present.
Dan het Belgische team waarin alles heel soepel draaide: Hilde Schmelzer die onze belangen behartigde als teamcaptain, mijn medevliegers en alle andere ophalers. Iedereen hielp iedereen in zijn domein.
Financieel kon dit avontuur alleen tot stand komen dankzij de sponsoring van AeroTecs en natuurlijk mijn ouders.
Ik wil ook iedereen bedanken die de moeite nam om deze blog te lezen en reacties te posten!

Ik hoop dat de andere Albatrossers die naar het buitenland vertrekken even mooie vluchten kunnen maken als ik !

Een kleine samenvatting : meer dan 56 uren en 3300 km op 14 dagen tijd. Hier konden we op voorhand enkel maar van dromen.

Vandaag hebben ze de dag meteen gecancelled op de briefing. Iedereen was moe van gisteren en sommigen waren pas heel laat terug van een ophaling. Omdat we toch al zolang op het vliegveld zitten zijn we even naar Helsinki geweest om terug een beetje beschuiving te ruiken. Morgen hopelijk de laatste vliegdag en dan kunnen we terugkijken op een geslaagd WK.

Sinds de meteomannen hebben gewisseld is de weerbriefing echt heel summier en wat erger is de voorspelling is hoogst onbetrouwbaar. Om 11:45 begonnen ze de standaardklasse naar boven te slepen en na een korte pauze mochten ook wij vrtrekken. In het begin hingen vooral de standaardbakken laag. Deze vliegen natuurlijk allemaal rond vol met water tegen hun maximum 525kg. Vermits de cubklassers allemaal rond de 320kg zitten is het verschil enorm in de zwakke bellen Na een halfuur leek het echt Fins weer terug te komen. De bellen gaven 2-3 m/s en al snel hing iedereen tegen de basis te wachten tot de poort openging. Toen de lijn eenmaal open was en ik een goede straat zag richting het eerst keerpunt heb ik het er maar op gewaagd. Een steek van 10 km tegen 170 om dan niet meteen de bel te vinden. Dus maar terug naar de start gevlogen om onderaan terug aan te pikken. Net toen ik de bel indraaide begonnen de eerste van de groep af te vliegen. Toen ik na 6 min terug tegen de basis zat ben ook ik door de start gevlogen. Tot 10 km voor het keerpunt ging het vlot, bellen van 2-2,5 m/s en de snelheid zat er goed in. Rond het keerpunt leek het vrij dood te zijn, een combinatie van afscherming en uitspreiding. Het keerpunt gerond en dan laag moeten aanpikken. Eerst 1,5m/s om een beetje hoger te zitten en dan rustig steken naar de groep. Ik had het geluk om een heel mooie bel van 3,3 m/s te vinden en zat al snel terug op 1800m. Het tweede keerpunt gaf hetzelfde beeld. Uitspreiding en afscherming. Ik kon het punt wel ronden maar dan ging ik zeker in een veld liggen. In het zuiden zag het er beter uit en er waren bakken aan het draaien. Dit leek de juiste keuzen. Peter was ondertussen terug naar Rayskala gevlogen en Pieter draaide onder mij. Heel lang liggen twijfelen om mijn vlieger ook op het vliegveld te zetten maar dan opeens een 3 m/s gedraaid en door gevlogen. Opeens hoor ik op de frequentie “2S for P7”. Het was de Zwiterse Jantar die naast me vloog die voorstelde om de opdracht samen af te werken. Zo gezegd zo gedaan en de combinatie Jantar-Libelle werkte wonderwel goed. In het steken ging de Jantar beter maar in het klimmen haalde ik hem weer in. We vlogen in losse formatie om de kans op een bel te vergroten. Op deze manier hebben we op onze sokken de opdracht afgewerkt. De snelheid was onbelangrijk dus de laatste bel 100 m hoger uitgedraaid en dan richting Rayskala vertrokken. Zoals steeds als je te hoog begint op finalglide blijft de hoogte komen. Het laatste stuk tegen 150 gevlogen en heel blij om binnen te zijn. De Jantar kwam enkele minuten later ook aan. Pieter was een beetje achterop geraakt maar had nog 1 bel nodig om thuis te geraken. Na een 20-tal minuten zoefde ook “FU” over de finishlijn. Al bij al geen slechte dag voor ons beiden. Plaats 20 en 24 dankzij de vele buitenlandingen. Tijl lag op 50 km buiten op een vliegveld samen met een groepje. Hij had ook nog die laatste bel nodig die maar niet kwam. Papa en Rik hebben deze namiddag de omgeving onveilig gemaakt vanuit een ASK21 die hen super beviel.

Om Stijn niet altijd zijn verhaaltjes te laten schrijven, zullen we eens neerzetten wat het Albatros-team zoal doet. De wekker begint om 07:15 te zingen . We maken ons klaar en genieten van het heerlijke ontbijt van dikke Finse sneden brood en choco. Dan rijden we een 20-tal minuten over echte rallywegen naar het vliegveld. We bouwen ‘2S’ op en laten hem wegen. De kilo’s springen op en af, ook al veranderen we nooit iets aan de vlieger. Dan rijden we naar de camping om de anderen van het Belgische team op te zoeken. Zo kunnen de piloten samen hun dag voorbereiden. Tegen 9u30 maken we ons klaar voor de briefing in de hangaar. Hierna gaan we naar de camping of al meteen naar de piste als ze vlug moeten opstijgen. Hier blijven we dan wachten tot alle Belgische piloten in de lucht hangen. Eenmaal ze allen vliegen gaan we naar de cafetaria om te wachten tot de Belgische piloten hun starttijd doorgeven om die dan door te geven aan de organisatie. Als dat gebeurd is gaan we naar de camping, lezen we een boekje of genieten gewoon van de rust al wachtend tot ze terugkomen of op dat ene telefoontje. Als we weten dat het bijna zover is, gaan we terug naar de piste en houden we ons klaar met onze fototoestellen. Als de ‘2S’ gefinishd is, rijden Paul en ik naar Stijn om de vlieger op te halen en daarna samen af te bouwen. Rik blijft nog verder kijken naar de andere finishes. Als dat is afgerond gaan we iets eten in het cafetaria, blijven nog even op de camping en zoeken rond een deftig uur ons huisje in het oerwoud weer op.

Stephanie

De lucht is weer mooi blauw, zo het Finse weer dan toch terugkomen? Blijkbaar niet! Na het filmpje van de dag van “HWH” begint traditiegetrouw de briefing. Er werd niks gezegd van de vele kleine luchtruimschendingen en meteen overgegaan naar het weer. In de namiddag zou het beginnen afschermen vanuit het oosten. Geen goede vooruitzichten. Nadat de start een uur werd uitgesteld was het om 12.00 weer zo ver. Eerst werden de standaardbakken naar boven getrokken. Dit ging niet altijd vlekkenloos. Sommige sleepvliegtuigen zijn een beetje under-powered en dit geeft soms problemen. Een paar keer was er “more speed”, “faster” enz te horen over de radio. Toen iedereen boven hing begon het typische gebluf voor de start weer. Niemand geeft een duimbreed toe. Als er iemand beter klimt dan een ander volgt de hele groep naar die bel enz. Iedereen is ongeveer op hetzelfde moment vertrokken voor een AAT van 3:30. Op voorhand hadden we al beslist dat wegens het slecht weer we het klein gingen houden. Het weer was inderdaad een tegenvaller, basis van 1200m met 1-2 m/s. De hele groep heeft bijna de volledig dag samen gevlogen en na 3:30:45 kwam ik over de finishlijn gevlogen. 64,2 gemiddeld en een 15de plaats. Niet slecht ! Peter stond jammer genoeg buiten op het vliegveld van Forssa. Pieter kwam even later ook gefinished en Tijl heeft een 9de plaats veroverd. Al bij al een geslaagde dag ondanks het zwakke weertje. ’s Avonds was er nog een metalfuif met jong talent.

Het was weer een standaard dagje voor team 2S. Opstaan, monteren, wegen en gridden. Op de briefing was het al duidelijk dat het weer niet echt schitterend ging zijn. Peter is al snel afgevlogen en na een kwartier ben ook ik door de startlijn gegaan. Het pak hing weer allemaal samen te draaien. Na een tijdje richting het noorden begon het volledig uit te drogen en toen werd het echt moeilijk. Ik zat in een groepje van 6 man en samen hebben we de opdracht in het blauw nog kunnen ronden. Er zaten moeilijke stukken tussen met lange steken in laminaire lucht, niet echt hoopvol. Uiteindelijk heeft iedereen een wreed krappe finalglide gevlogen, lees MC 0,5 en -100m. Het was even spannend de laatste 10 km vooral omdat er geen velden in de buurt zijn. Peter had heel goed gevlogen en stond in de top 15. Jammer genoeg bleek achteraf dat zowel Pieter als ik ergens een klein luchtruim hadden genomen. Voor mij betekende dit een virtuele buitenlanding en Pieter kreeg 0 punten omdat het zijn 2de keer was. Tijl lag jammeer genoeg buiten op bijna het verste punt van de proef. Hij zat samen met een groepje en dacht een beter lijn te zien. Morgen opnieuw beter!

Lang verwacht en gekomen, de AAT. Op wereldkampioenschappen moet 33% van de proeven een AAT zijn. Dit is een Asigned Area Task. Het principe is vrij eenvoudig, de uitvoering niet. Je krijgt grote sectoren waarin je zelf kiest hoever je vliegt, ook is er een minimumtijd dat je moet vliegen. In ons geval was het 3:30. Ikzelf heb nog nooit een AAT gevlogen en dat gaf wel stress. Nu ja nadat de start 3 keer was uitgesteld zijn we om 12:30 eindelijk gesleept. Het was toen nog blauw maar het pompte iets. Het was weer hallucinant om met bijna 90 toestellen samen in een paar bellen te draaien. Gelukkig weet iedereen wat hij doet en wordt er niet agressief gevlogen. Stilaan kwamen de eerst cumullussen aan de blauwe lucht en leek het toch een heel goede dag te worden. Peter en Pieter waren al vrij vroeg afgevlogen, ik heb nog een beetje liggen wachten voor de start. Toen ik dacht dat er een goede straat stond richting eerste sector ben ook ik afgevlogen. Het eerst been ging niet goed bij mij, moeten draaien op 0,9 om een beetje hoogte te houden. Alle snelheid was meteen weg en ik was aan het overwegen op te herstarten. Dit was echter geen optie meer omdat het al te laat was om nog in redelijk weer te vliegen. Ik had geen keus meer, ik moest doorgaan. Richting de tweede sector kwamen de ls8’en ook laag onder mij door, dit was een hele geruststelling. Op de rand van de cumullussen gevlogen en dan heel even het blauw induiken om de tweede sector te ronden. Onderussen was mijn snelheid richitng 59 gekropen. Ik moest nog 1:30 vliegen om 100 km minimum te doen. De wind zat op het derde been in de rug en de bellen werden gemarkeerd door anderen. Dit zorgde ervoor dat ik een stuk sneller –kon vliegen en zelfs een beetje tijd overhad aan de sector. Geen probleem, gewoon de sector dieper invliegen. Toen ik nog 30 min overhad ben ik terug rcihting Rayskala gedraaird. Hing een 50km uit en had nog 700m nodig om binnen te zijn. Na 2 bellen moest ik nog 300m hebben. Richting Rayskala stonden nog wat wolken dus erop gegokt dat tenminste 1 iets zou geven. Jammer genoeg heb ik ze iets verkeerd aangevlogen en opeens hing ik op 600m. Er zat niks op dan tegen de wind beginnen zoeken naar iets. Uiteindelijk een bel gevonden van 2,5 m/s en daar genoeg hoogte genomen om finalglide te gaan. Na 3:39 onderweg te zijn had ik een gemiddelde van 69. Ik was vrij tevreden over de tijd, slechts 9 min te laat maar de snelheid viel wel tegen. Peter kwam een paar minuten na mij ook binnen. Pieter was opnieuw gestart en zo te horen heeft ie heel hard gevlogen, spijtig genoeg moest hij buitenlanden. Zo’n AAT is een ingewikkelde opdracht voor de vliegers en heeft vandaag het klassement deftig dooreen geschudt. Tijl heeft weer constant gevlogen en probeert zo een klassement op te bouwen. De eerste in de std-klasse heeft 107 gemiddeld gevlogen en dat is weeral ongewoon hard.

Er zijn weer een paar nieuwe foto’s

Vandaag zijn we opgestaan onder een grijze hemel, dat belooft niet veel goeds. OP het vliegveld aangekomen is iedereen al druk in de weer met monteren. Zou het dan toch een vliegdag worden, afwachten. Zelf ook opgebouwd, gewogen en gegrid. OP de briefing kwam het verlossende antrwoord van de meteoman. Het gaat straks regenen. Het heeft totaal geen nut om iedereen op te slepen. De wedstrijdleiding had voor de vrouwen nog een task uitgezet : 1000 € shoppen met een driehoek. Humor kennen ze hier ook en vooral Silva de wedstrijdleider. Na de briefing de Libelle terug in de aanhanger gestoken. Daarna gaan shoppen en dan verhuizen. Tot hiertoe hebben we in een hotel gezeten in Riihimäki maar niu gaan we naar een vakantiehuisje. Het huisje is een beetje primitief maar voldoet prima om te slapen en is maar op 15 min van het vliegveld. Toen zijn we naar Tampere gereden waar Stephanie en Rik toekwamen. Eigenlijk hadden we nog veel geluk dat het een rustdag was.

Vandaag heeft de organisatie speciaal een kleinere opdracht gegeven om het tactischer te maken. We hebben het geweten. Voor de start begon iedereen te pokeren. Spectaculair moet ik zeggen met 30 bakken in een bel van 0,5 tegen ( en in) de wolkenbasis. Zeker een klein uur heeft iedereen liggen wachten. Knap ook om langs de basis door te klimmen! Daarna afgevlogen samen met Peter. Pieter is een paar minuten later ook gevolgd. Het eerste been was gewoonweg geweldig, een mooie straat en 128,4 gemiddeld over 77 km. Heel de vlucht ging het bijzonder hard. Pompen van 3 tot 4 m/s en steken tussen de 140 en 170. Het weer is gewoonweg ongelooflijk hier! De basis vandaag was 2400m, jammer genoeg mochten we maar tot 2300m klimmen. Gelukkig dacht ik hier nog net op tijd aan => 2285 is net laag genoeg! Uiteindelijk een iets te trage finalglide gedaan en 96,3 gemiddeld gevlogen! Peter was een paar minuten na mij ook binnen en vond het ook een geslaagde vlucht. Pieter was iets minder gelukkig, ergens in het begin van zijn vlucht had hij een probleem met 1 van zijn bugwipers. De wiper was van de vleugel los en lag tegen de romp. Hierdoor verloor hij zowel in de steek als in het klimmen. Tijl heeft ook een toffe vlucht gehad samen met de Zwitsers! Iedereen is het erover eens, Finland in deze condities is ZALIG !!
Morgen verwachten we opnieuw grote proeven !

Er zijn weer nieuwe foto’s

Vandaag was het weer de standaard racedag. Eerst ’s morgens opstaan om dan snel te monteren, wegen en gridden. Deze keer ging alles goed na de sleep. Meteen een goede bel en tegen de basis geklommen. Hierna met de hele klasse voor de start liggen draaien. Het duurt hier een half uur na de laatste sleep voordat er gestart kan worden. BR en ik waren snel samen en zodra de lijn opging zijn we gestart, na ons debacle van gisteren. Het eerst been ging redelijk tegen wind. Pieter was een half uur na ons gestart en liep snel op ons in. Net voor het eerst keerpunt kwam de volledige groep aangestormd. Peter en ik hebben daar dankbaar gebruik van gemaakt en vanaf toen de wereldkampioen gevolgd voor de volgend 300 km. Steken tegen 150 + met de libelle is gewoonweg te maf. De snelheden die hier gevlogen worden zijn werkelijk enorm. Basis van 2000m en pompen rond de 2-3 m/s. De rest van de vlucht ging redelijk vlot! Enorm veel geleerd en toch 480 km gevlogen. Tijl was laat gestart en heeft 101 km/h gehaald. Pieter heeft uiteindelijk 93 gehaald en wij zijn blijven steken op 88. Al bij al een schitterende dag. De finish is hier altijd spectaculair, verschillende toestellen zullen een warning krijgen wegens te laag boven het meer vliegen. Het geeft schitterende foto’s maar is verboden volgens de regels.

Morgen weer een dag racen !